Onze melancholie

Door mijn  blog over het kledingconvenant vroeg een lezer of ik niet depressief werd van de traagheid.  Nee, niet depri,  wel een gevoel van melancholie. Ik ken die industrie te goed om te weten hoe moeilijk het is. Het is gemakkelijker traagheid te accepteren als je de struikelblokken kent.

vergadertijgers < > doeners & denkers

Ik vermoed, dat de onderhandelaars van het convenant de branche onderschatten, misschien zijn er iets te veel vergadertijgers bij betrokken. Waarom het zo moeilijk is?  Omdat de textiel-kledingsector heel groot is, internationaal en sterk gefragmenteerd. Er gaat veel geld en mankracht in om.

De labels en merken die dit convenant ondertekenen produceren geen van alle in een eigenfabriek. Die hebben ze gewoonweg niet. De ondertekenaars laten zelf ergens in loon hun productie maken, meestal op meerdere locaties in verschillende landen om praktische overwegingen. Zo spreid je risico en expertise.

De kledingindustrie heeft raakvlakken met bijna alle problemen waar onze planeet nu voor staat. Millieuvervuiling bij gewasteelt, productie en vervoer, uiteenlopende klimaatveranderingen, volksgezondheid, eerlijke handel, arbeidsvoorwaarden. Met zoveel grensoverschrijdende zaken is een internationale integrale aanpak nodig in samenhang met alle raakvlakken. Die ontbreekt.

Onze melancholie

Waarom worden we wel allemaal makkelijker moe, depri en verslagen als we lezen dat iets, wat we als een collectief belang zagen, niet zien lukken? Zijn we in het verleden te veel verwend? Zou het met de ideologie van het vrije- markt-denken te maken hebben? Het geloof in de god van het geld die ons voorspoed en geluk’ moet’ brengen?

Het is een melancholie over de onvolmaaktheid van de wereld, je eigen omgeving en jezelf. Want we zitten collectief nu even niet in een bloeiperiode. En, wie wil er nu niet leven in geluk & perfectie? We weten allemaal dat  dit nooit lang duurt. Soms hebben we pieken, gevolgd door dalen en heel veel vlak landschap waarin we weer op zoek gaan naar de volgende piek.

De afgelopen G20-top blonk ook al niet uit in daadkracht. De glorietijd van de globalisering lijkt even voorbij. Terwijl mw. Merkel, in haar onvervangbare jasjes in de signaalkleuren rood, rose en groen, zo haar best deed. In de Franse politiek is een lichtpuntje van inspiratie opgedoken. Een frisse aanpak van politiek met nieuwe gezichten. Zoals parlementariër  Cedric Villani, een alleskunner met een opvallende kleedstijl. Hij strikt een prachtige Choker, heeft lange manen rond de schouders, speldt af en toe een broche op zijn goed gesneden kostuum en houdt de tijd stevig vast aan een ketting in zijn gilet.

Onze sadness without a cause slaat ook weer om in a ‘happiness without a cause’: het heeft geen duidelijk aanwijsbare oorzaak, het is ons gevoel bij de tijdgeest. Die ik voor jullie probeer te vangen.

Regine Nusselein trendwatcher duurzaamheid. Graag bronvermeldingelding bij hergebruik.

Recente berichten
error: Deze inhoud is beschermd!