leven in businessmodellen

Alles moet in deze eeuw in een strak businessmodel passen. Wie dat beoordeelt en kijkt of dat ook goed werkt? De vrije markt, want daar moeten we op vertrouwen. In de 20ste eeuw greep onze overheid nog wel eens in. Dat is in dit neoliberale tijdperk nagenoeg uitgesloten.Het vertrouwen is dat concurrentie die markt scherp houdt en zo zichzelf reguleert.

Van alles te veel?

In deze opvatting beginnen toch wel krimpscheuren te ontstaan. Afgelopen week las ik een verhaal over een appelboer in Zeeland. In deze fantastische zomer had hij een veel grotere oogst  maar raakt die aan de straatstenen niet kwijt. De kostprijs is 0,35ct per kilo. Dat  vinden de Supers te duur!  Ze willen maar 0,15ct betalen. Daarom kopen ze in het buitenland, daar waar de loonkosten lager zijn en wij dus exotische appels moeten eten. Dat de transportkosten veel hoger zijn doet er niet toe want de Co2 belasting voor het milieu is (nog) niet ingeprijst. 

Keuzestress & duurzaamheid

We leven op een wereld waarin het aanbod van zo onderhand alles groter is dan de vraag. 

De keuze slaat bij sommige om in ‘keuze stress’. Op z’n minst 6 soorten appels en 10 soorten tandpasta in de schappen.

Het overaanbod in kleding is bizar. Hoeveel soorten spijkerbroeken zouden er niet in al die winkels hangen en liggen. Net een iets andere stof,  wassing, stiksel, studs en style van slim fit tot super baggy met alles wat daar tussen zit. Het levert ontelbare varianten op.

De brandende vraag die mij bezighoudt is; werkt dat? Hebben we door die enorme keuze in jeansbroeken nu ook allemaal de spijkerbroek die we het liefste dragen?  Ik vrees van niet. En dat is diep treurig.

Hebben we de beste keuze gemaakt?

Van dat enorme kledingaanbod is bekend dat een behoorlijk percentage nooit gedragen wordt. Dat komt soms het magazijn al niet uit of wordt na een winkelstage afgevoerd omdat er geen belangstelling voor is. Gevolg: spiksplinternieuw en toch naar de recycling.

Oktober is de oogstmaan.Veel moet nog van de struiken en de bomen. De koelcellen zitten al nokvol. De vaste handelaren zijn geweest en dan is er nu nog veel over. Waarom kopen we dan toch die exoten, zoals uit Nieuw Zeeland?! Terwijl onze eigen trots in Zeeland hangt weg te rotten. 

Het verkeerde businessmodel

Iets eerder las ik dat overgebleven Hollandse uien op transport naar Afrika gaan. Daar worden ze tegen bodemprijs verkocht met de wrange bijsmaak dat de plaatselijk geteelde Afrikaanse uien het nakijken hebben omdat die net ietsje duurder zijn.

Nota bene uit een ander potje bieden we hen vervolgens ontwikkelingsteun aan. Wie wil dit nog?

‘De klimaatzaak’ stond deze week van alle kanten in de belangstelling. Co2 reductie is nodig. Mocht je het milieu te abstract vinden weet dan dat in Europa nu 10x meer mensen sterven aan luchtvervuiling dan door een auto-ongeluk. De airbag is in dit geval een raar woord. Die   beschermt ons binnen de auto prima maar de lucht daarbuiten moet het zonder bescherming doen.

Ons Activisme is weer wakker. Van #metoo tot ‘eigen appels eerst’! Laten we de vogels verleiden om Co2-vrij naar Zeeland te vliegen, want daar kunnen ze lekker uit de boom eten.

Regine Nusselein trendwatcher duurzaamheid. Graag bronvermelding bij hergebruik 

Recente berichten
error: Deze inhoud is beschermd!